Poollicht is de algemene naam voor zowel het noorderlicht – zichtbaar op het noordelijk halfrond: aurora borealis – als het zuiderlicht – zichtbaar op het zuidelijk halfrond: aurora australis. Al duizenden jaren lang doen talloze verhalen over het poollicht de ronde. Zo geloofde men in een groot aantal landen dat het poollicht geesten van overledenen waren die, ongelukkig met hun lot, probeerden hun nog levende familieleden een teken te geven. Zweden en Denen waren er tot in de 18e eeuw van overtuigd dat het poollicht ontstond als gevolg van een vuurspuwende berg op de Noordpool, bedoeld om het noorden te verlichten en te verwarmen.

Volgens de Samen was het noorderlicht hen gegeven als compensatie voor het verdwijnen van de zon in de wintermaanden. Voor de Samen was het noorderlicht een te duchten fenomeen dat eerbied en vrees inboezemde. Ze geloofden dat fluiten, met een zakdoek zwaaien of belgeklingel de aandacht van het licht zou trekken en dat het noorderlicht hen zou aanvallen. Het bespotten ervan was gevaarlijk en door middel van volksverhalen werden jongere generaties voor dit gevaar gewaarschuwd.

Vikingen en noorderlicht
Vikingen en noorderlicht

In Noorwegen werd het soms ‘bloedlicht’ genoemd als herinnering aan het geloof dat het uit de vechtende zielen van dode krijgers bestond en een voorteken was van oorlog en dood. Ook zuidelijker in Europa kent men de relatie tussen dood en noorderlicht. Zo werd keizerin Elizabeth (Sisi) vermoord op de dag nadat het noorderlicht tot in Rome zichtbaar was geweest. In de Noordse mythologie geloofden de Vikingen dat de Walkuren kwamen aanwijzen wie op het slachtveld ging sterven en naar het Walhalla zou gaan. En aan de Noorse westkust deden verhalen de ronde dat het noorderlicht ontstond als een oude vrijster was overleden.

Meer weten over noorderlicht? Ga met ons mee op zoek naar het noorderlicht of bezoek een van onze lezingen.